“İran ile ticaret yapmak yasak mı” konusunda merak ettiklerinizi bu yazımızda ele almaya çalıştık. Kiru okurları için daha fazlası yolda!
Kayseri’de Bir Defter, İran Sınırı ve İçimde Dönüp Duran Bir Soru
“İran ile ticaret yapmak yasak mı” konusunda doğru bilgiye ulaşmak isteyenler için kapsamlı bir içerik hazırladık.
Soğuk Bir Depoda Başlayan Hikâye
Kayseri’nin sabahı hep sert olur. Rüzgâr yüzüme çarparken içimdeki düşünceler de aynı o rüzgâr gibi savruluyor. Yirmi beş yaşındayım ve babamla birlikte küçük bir ticaret işinin içindeyim. Büyük hayallerimiz yok gibi görünür dışarıdan, ama benim içimde koca bir dünya var; defterlerime sığmayan, gece uyutmayan bir dünya.
Depoya girdiğimde koliler üst üste yığılmıştı. Üzerlerinde Farsça yazılar… O yazıları her gördüğümde içimde tuhaf bir heyecan uyanıyor. Sanki başka bir ülkenin kapısı değil de başka bir hayatın kapısı açılıyor.
Babam etiketlere bakarken mırıldandı:
“Bu mallar İran’dan geldi, dikkatli olacağız.”
O an içimde küçük bir kıvılcım yandı. Çünkü uzun zamandır aklımın bir köşesinde aynı soru dönüp duruyordu. Ama o gün, o soğuk depoda, o soru artık susmadı.
“İran ile ticaret yapmak yasak mı?”
Bunu yüksek sesle söylemedim. Ama zihnimde yankılandı. Sanki duvarlar bile bu soruyu duymuş gibi bana geri yansıttı.
Defterime Düşen Geceler ve İçimdeki Karmaşa
O gece eve döndüğümde ayaklarım sanki bana ait değildi. Kayseri’nin sokakları her zamanki gibi sessizdi ama içimde bir uğultu vardı. Odama girer girmez defterimi açtım. Bu defter benim sığınağım. Kimseye söyleyemediklerimi oraya yazıyorum.
Kalemi elime aldım ama yazmak kolay olmadı. Çünkü aklımda tek bir şey vardı:
“İran ile ticaret yapmak yasak mı?”
Bunu yazdım. Sonra altına hiçbir şey yazamadım. Bir süre sadece baktım. Kafamın içinde sorular çoğalıyordu. Yasak mıydı? Serbest miydi? Riskli miydi? Yoksa sadece bizim bilmediğimiz bir düzenin parçası mıydı?
Ben 25 yaşındayım ama bazen sanki hiçbir şey bilmiyormuşum gibi hissediyorum. Özellikle ticaretin içinde bazı konular konuşulunca, yetişkinliğin ağırlığı omuzlarıma daha fazla çöküyor.
O gece defterime şunu yazdım:
“Bir ülke ile ticaret yapmak neden bu kadar karmaşık hissettirir?”
Ama cevap yoktu.
Telefonun Diğer Ucundaki Belirsizlik
Ertesi gün babam beni yanına çağırdı. Elinde telefon vardı. Gümrük işleriyle ilgilenen bir tanıdığı arıyordu. Konuşmayı dinlemem istendi.
Telefon açıldı, karşıdaki ses netti ama söyledikleri içimi daha da bulanıklaştırdı.
“Bazı ürünlerde yaptırımlar var,” dedi adam. “Bazı alanlarda ise özel izinlerle yürür. Net bir ‘her şey yasak’ durumu yok ama dikkat edilmesi gerekiyor.”
Babam yüzünü bana çevirdi. Ben ise o an sadece tek bir şeye takılmıştım. Netlik yoktu. Hayatım boyunca en zorlandığım şey bu belirsizlik olmuştu.
Telefon kapandıktan sonra babam:
“Anladın mı?” dedi.
Anlamıştım ama içim rahat değildi. Çünkü ben sadece teknik bir cevap aramıyordum. Ben içimdeki sorunun ağırlığını hafifletmek istiyordum.
Ama o soru hâlâ oradaydı:
“İran ile ticaret yapmak yasak mı?”
Ve ben o soruyu sanki kalbimde taşıyordum.
Kayseri’nin Sessizliğinde Umut Aramak
O gün akşamüstü yürüyüşe çıktım. Kayseri’nin eski mahallelerinden birine gittim. Taş duvarlar, dar sokaklar… İnsan burada kendi düşüncelerini daha net duyar. Ya da düşünceler insanı daha net duyar, bilmiyorum.
Bir köşede durup etrafa baktım. Küçük bir bakkal, birkaç çocuk sesi, uzaktan gelen bir motor sesi…
Ve içimde garip bir his: umut ile hayal kırıklığı aynı anda.
Umut, çünkü ticaret hâlâ mümkündü. İnsanlar hâlâ bir şeyler alıp satıyordu, sınırlar tamamen kapanmamıştı.
Hayal kırıklığı, çünkü hiçbir şey net değildi. Her şey “duruma göre”ydi. Ve ben netlik arıyordum. Belki de en çok bunu arıyordum.
Kendi kendime söyledim:
“Ben sadece çalışmak istiyorum. Bir şeyleri kurmak istiyorum. Ama neden her şey bu kadar sisli?”
Ve yine o soru:
“İran ile ticaret yapmak yasak mı?”
Bu kez iç sesim biraz daha kırgındı.
İçimdeki Genç Adamın Çatışması
Eve döndüğümde aynaya baktım. Gözlerim yorgundu. Sanki gün değil de yıllar geçmiş gibiydi.
Benim içimde iki kişi var gibi hissediyorum bazen. Biri hayal kuran, heyecanlanan, “başarabiliriz” diyen tarafım. Diğeri ise sürekli endişelenen, riskleri hesaplayan, her şeyin altında bir sorun arayan tarafım.
İran’la ilgili konuşmalar arttıkça bu iki taraf daha çok çarpışıyor.
Bir yanım diyor ki:
“Bu bir fırsat olabilir.”
Diğer yanım:
“Ya yanlış bir adım atarsak?”
Ve ortada ben kalıyorum. 25 yaşında, Kayseri’de yaşayan, defterine sürekli bir şeyler yazan bir genç olarak.
O gece defterime uzun uzun yazdım. Kelimeler döküldükçe içimdeki ağırlık biraz azaldı. Ama soru hâlâ oradaydı, silinmemişti:
“İran ile ticaret yapmak yasak mı?”
Gerçekle Yüzleşme ve Küçük Bir Aydınlanma
Günler geçti. Araştırmalar yapıldı, konuşmalar yapıldı, belgeler incelendi. Ve yavaş yavaş şunu anlamaya başladım: dünya siyah ve beyaz değilmiş. Özellikle ticaret hiç değilmiş.
Bazı kapılar açık, bazıları kısıtlı, bazıları ise koşullara bağlıymış. Ve bu durum insanı yoruyormuş. En çok da benim gibi her şeyi net anlamak isteyenleri.
Bir akşam babamla depoda otururken sessizlik vardı. Kolilerin arasında çay içiyorduk.
Babam dedi ki:
“Bu iş sabır işi.”
Ben başımı salladım. Ama içimdeki o genç adam hâlâ tam ikna olmamıştı.
Çünkü ben sabırdan çok netlik istiyordum. Ama belki de hayat bana başka bir şey öğretiyordu.
Defterin Son Sayfasına Yazılanlar
O gece defterimi açtım. Bu kez soru yazmadım. Sadece düşündüm.
Sonra kalemi elime aldım ve şunu yazdım:
“Bazı soruların cevabı evet ya da hayır değildir. Bazı sorular, insanın kendi yolunu nasıl yürüdüğünü gösterir.”
Ve sonra uzun süre kalemi bırakamadım.
İçimde hâlâ bir ses vardı ama bu kez daha sakindi. Daha olgun. Daha kabullenmiş.
Belki de önemli olan “yasak mı değil mi” sorusundan çok, bu sorunun içinde büyüyebilmekti.
Ve yine de içimde bir yerde o soru tamamen kaybolmadı. Sadece şekil değiştirdi.
Artık şöyle hissediyorum:
“Ben bu işin neresindeyim?”
Ve belki de asıl cevap burada gizli.